وقتی مسولین نالایق و متعصب وزارت تحصیلات عالی افغانستان میبینند که مردم هزاره علم دوست و علم پرور هستند و از نان شب میگذرند اما از درس و مکتب اولادهایشان نمیگذرند ، وقتی میبینند که در مناطق برادران کرزی ، مکتب میسوزانند ، کتاب به آتش میکشانند و معلم سر میبرند و شاگرد مسموم میکنند ، فکر میکنند که آینده علم و دانش از فرزندان مناطق مرکزی خواهد بود .... این متعصبین کوردل به جای اینکه مسئله را حل کنند ، صورت مسئله را پاک میکنند . به جای اینکه قوم خود و برادران کرزی را نصیحت کرده و راه حل مناسب پیدا کنند و فکر منطقی نسبت به آینده اولادهای خود کنند ، تصمیم میگیرند که حق ورود به دانشگاه ها را سهمیه بندی کنند.در این راستا بی عدالتی و ظلم و تعصب به اوج خود میرسد زیرا :

اولا تعداد واقعی نفوس و جمعیت ولایتها و ولسوالیها بر طبق آمار رسمی وجود ندارد .

دوما همانطور که در سهمیه بندی تعداد وکلای مجلس نمایندگان بی عدالتی و ظلم صورت خواهد گرفت ، در سهمیه بندی حق ورود به دانشگاه هم چنین خواهد شد .

سوما دیگر هیچ انگیزه ای برای تلاش و کوشش شاگردان مکاتب وجود نخواهد داشت زیرا چه بخوانند و چه نخوانند ، از هر منطقه تعداد مشخص و معین حق ورود به دانشگاه خواهند داشت .

در آینده نزدیک علم و سواد و لیاقت و صلاحیت جای خود را به جهل و بیسوادی تاریکی خواهد داد .

جامعه علمی و دانشگاهی افغانستان دچار مشکلات فراوان خواهد گردید از جمله افت شدید سطح علمی دانشگاه ها 

چهارما آنطور که مناطق ولایتها و ولسوالیهای افغانستان دسته بندی شده بر اساس تبعیض و ظلم بوده و هیچ ملاک دیگری ندارد زیرا در بعضی از ولسوالیهای مناطق مرکزی افغانستان جمعیت یک صد هزاری و یا بیشتر وجود دارد اما در بعضی ولسوالیهای قوم کرزی تعداد جمعیت حتی کمتر از ده هزار نفر میباشد .

بنابرین لازم است که تمام روشنفکران ،  دانشگاهیان و دلسوزان علم و دانش افغانستان باید راه های مقابله با سهمیه بندی دانشگاه ها را جستجو نمایند و نگذارند سرنوشت آینده علم ، دانش و فرهنگ افغانستان بدست عده ای جاهل ،  نالایق و متعصب رقم بخورد .