آفرین بر رهبران چوکی نشین کابل !
آفرین بر طلاب و علماء عزیز و گرامی ساکن در قم و مشهد که با اعلامیه های آتشین و با راهپیمائی و تحصن های متعدد و مکرر و همچنین با اعتصاب غذای خود ، بارها و بارها فریاد عدالتخواهی مردم بهسود و دایمیرداد را به گوش جهانیان رسانده اند و نسبت به ستم و بیداد کوچیها از خود عکس العمل نشان داده و میدهند و خواهند داد. صد آفرین !
آفرین بر دانشجویان و دانشگاهیان و فرهیختگان هزاره در تهران ، مشهد و قروین و... که همگام و همراه با طلاب و علماء معزز و مکرم در قم و مشهد ، نفرت و انزجار خود را نسبت به جنایت کوچی نماها ابراز داشته و میدارند و خواهند داشت. صد آفرین !
قسمتی از گزارش دردناک جناب آقای نظری در وبلاگ ایشان چنین است:
«خانه ها و دکانهای زیادی غارت شده بود و قفل ها پرانده شده بود مال و منال مردم محل هرجا پخش و پلا بود و شیشه ها شکستانده شده بود.
مکتب دامرده کجاب که بتازگی توسط موسسه خیرین ایرانی ساخته شده بود، غارت شده بود؛ میکروسکپ و لوازم آزمایشگاه شکسته در صفه مکتب پخش و پلا بود.
کلینک جامع تیزک به شکل فجیعی ابتدا توسط افراد مسلح کوچی مورد غارت و تخریب قرار گرفته بود و سپس توسط اردو و پلیس ملی قوت قل شده بود.
یک کندک اردوی ملی با تجهیزات مجهز در لیسه میرهزار قرارگاه بر پا کرده بودند و دره کجاب در کنترل پلیس ملی که از ولایات بامیان، پنجشیر و پروان بر علاوه پلیس حصه اول و ولایت بود قرار داشت اما ساحه دایمرداد که کوچی ها اطراق کرده بودند و در حال پیش روی بودند هیچ نیرویی حایل نشده بود.
نیروهای حایل که اکثرا" از قومیت تاجیک بودند استدلال می کردند که این منازعه دعوایی است حقوقی که رنگ قومی به خود گرفته است و ما حق دخالت به له و علیه هیچ جناجی را نداریم ما فقط جلوی ازدیاد درگیری را می گیریم و حتی در روز هجوم و چپاول افراد مسلح کوچی، مانع غارت آنها هم نشده بودند، زیرا که دستور این کار را نداشتند!
البته سرباز ها بر ظلمی که بر مردم هزاره در آن منطقه رفته و آنها شاهد فرار زن و مرد و کودک و کهنسال بودند خیلی اظهار تأسف می کردند و می گفتند اگر فرماندهانشان اجازه درگیری به آنها بدهد آنها در ظرف چند ساعت کوچی ها را خلع سلاح کرده و شر شان را از سر مردم مظلوم هزاره کم خواهند کرد!
شهدا و مجروحین هم در حدود 5 شهید و سه زخمی بر آورد می شد.
آواره گان زیادی در ساحه سیاخاک، دان آو دوله مشاهده می شد که روزها وشب ها را با شکم گشنه و پای پیاده طی کرده بودند و بطرف نواحی امن تر در حرکت بودند.»
ادامه مطلب را در « وبلاگ زندگی در بامیان » بخوانید.
اینجانب دانش در افغانستان عزیز بدنیا آمده ام.